Burak ćwikłowy

Burak ćwikłowy (Beta vulgaris ssp. vulgaris convar. crassa var. Alef. conditiva Alef.) - odmiana buraka zwyczajnego. Pochodzi od buraka morskiego rosnącego dziko na wybrzeżach Morza Śródziemnego. Ma formy jednoroczne, dwuletnie i trwałe. Był uprawiany w czasach starożytnych dla celów spożywczych i leczniczych, przy czym uprawiane wówczas formy różniły się znacznie od współczesnych

Charakterystyka

Ma jadalny, czerwony korzeń spichrzowy i czerwonawe liście.
Jest rośliną dwuletnią. W pierwszym roku uprawy tworzy korzeń spichrzowy i rozetę liści, a w drugim pęd kwiatostanowy. Kształt korzenia spichrzowego jest cechą odmianową. Odmiany o korzeniach wydłużonych mają dłuższy okres wegetacji niż odmiany o korzeniach kulistych lub płaskokulistych. Liście w rozecie są trójkątne lub owalne o zabarwieniu od jasnozielonego do brązowo lub fioletowoczerwonego. Są osadzone na długich, soczystych ogonkach[2].

Zastosowanie

• Warzywo. Jest powszechnie uprawiane w Polsce. Jego młode siewki są jadalne jako botwina.

  • Sposób uprawy: Nasiona wysiewa się w kwietniu. Okres wzrostu trwa 3-4 miesiące. Nie wymaga żyznej gleby.

Wartości odżywcze

Młode liście zawierają więcej białka i soli mineralnych aniżeli korzenie. Korzeń zawiera białko, cukry, sole mineralne, witaminy z grupy B i witaminę C. Ma szczególnie znaczenie dietetyczne dzięki dużej zawartości błonnika, który wpływa dodatnio na trawienie oraz dzięki zawartości kwasu jabłkowego, cytrynowego, winnego i szczawiowego[2].

Przypisy

1. ↑ 1,0 1,1 Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4. 

2. ↑ 2,0 2,1 Warzywa - Burak ćwikłowy

Źródło Wikipedia