I wiesz, co jesz - miód (cz.1 z 3)

Dodano: 2013-01-21

W pierwszej odsłonie cyklicznych artykułów poświęconych różnym produktom żywnościowym chcielibyśmy przybliżyć podział, właściwości, zastosowanie oraz inne ciekawe informacje związane z wyjątkowo pożądanym zimą przysmakiem, jakim jest miód.

Zobacz inne aktualności z Kategorii:
Inne hodowle

Dodaj do schowka

Miód należy do jednego z najstarszych lekarstw, a o jego dobroczynnych właściwościach przekonali się już starożytni Egipcjanie czy Grecy. Dowodem na to, iż miód zbierany był już ok. 1500 lat temu jest ściana w grocie skalnej w Walencji, na której przedstawiony jest człowiek wybierający miód do bukłaka. W Egipcie ok. 3500 lat temu spisano, na do dziś zachowanym, papirusie, swego rodzaju porady – jak hodować pszczoły w glinianych dzbanach. Wtedy to miód był stosowany nie tylko jako pokarm, ale także jako lekarstwo na rany wojowników. Balsamowano nim także ciała wodzów.

Hipokrates i Pitagoras twierdzili, że swoją długowieczność zawdzięczają jadaniu dużych ilości miodu. Hipokrates, którego mianowano ojcem medycyny z powodzeniem stosował go jako wartościowy składnik maści czy też używał do słodzenia ziołowych wywarów leczniczych. Stosował go także Dioscorides oraz Arystoteles. Natomiast w Egipcie królowa Kleopatra dodawała tą słodką substancję do kąpieli pielęgnacyjnych z mleka oślego. Dobroczynne działanie miodu doceniała także żona Nerona – Popea, która smarowała nim twarz. Japonki używały kremu do rak, zawierającego miód, a Kreolki z Ameryki Środkowej swoja piękną karnację zawdzięczają smarowaniu całego ciała miodem. Znany do dziś „miesiąc miodowy”, obchodzony był już w średniowiecznej Skandynawii, gdzie przez 30 dni uroczystości weselnych pito 20 procentowy miodek.

Niestety miód doczekał się też opinii mało pochlebnych. Arnold Bender – światowej sławy żywieniowiec, stwierdził, iż miód to nic innego jak związek glukozy, fruktozy oraz wody, a jedzenie go nie przynosi żadnych korzyści.

Od lat stosowany przy różnych dolegliwościach przez nasze babcie. Przyjrzyjmy się więc temu złotemu cudowi z bliska. Co jest takiego w miodzie, że można go stosować na tyle różnych sposobów?

Przede wszystkim miód składa się z glukozy, fruktozy oraz z wody. Poza tym zawiera również minerały (wapń, żelazo, fosfor, magnez, mangan, miedź, potas, antyoksydanty), witaminy z grupy B (B1, B2, B5 i B6) oraz aminokwasy. Ponadto posiada także właściwości antybakteryjne i przeciwzapalne, a także przeciwalergiczne.

Z uwagi na fakt, iż szczegółowe zastosowanie i właściwości miodu zależą głównie od tego, z jakich roślin został zrobiony, dziś chcielibyśmy wymienić i opisać podstawowe rodzaje miodu.

Kiedy i jaki miód należy zastosować?

1. Kwiatowy (nektarowy) – w głównej mierze jest o barwie jasnej, ale zdarza się również, że mają one odcień od ciemnożółtego po brązowy. Charakteryzują się wyraźnym aromatem. Najczęściej miód jest produkowany z różnych gatunków kwiatów rosnących latem. Jednakże przy ogromnej przewadze nektaru jednej rośliny uzyskuje się miody odmianowe.

Wśród miodów kwiatowych wyróżniamy:

Miód wielokwiatowy – w stanie płynnym charakteryzuje się żółtą barwą. Po skrystalizowaniu przyjmuje kolor jasnobrązowy. Zapach woskowy, łagodny. Smak uzależniony jest przede wszystkim od rodzaju oblatywanego kwiatu. Działa korzystnie przy katarze siennym, alergiach, anemii, przeziębieniu, chorobach serca, regulacji ciśnienia i trudno gojących się ranach.

Rumiankowy – produkowany z nektaru kwiatów rumianku. Charakteryzuje się jasna barwą i łagodnym smakiem. Używany przede wszystkim przy schorzeniach laryngologicznych.

Gryczany – produkowany jest z nektaru kwiatów gryki. Ma ciemną bursztynową barwę i płynną konsystencję, a po skrystalizowaniu przybiera kolor mocnej herbaty. Smak ma ostry i lekko piekący smak. Posiada on w swym składzie rutynę, która wzmacnia i oczyszcza naczynia krwionośne. Używany jest w stanach wyczerpania, złamaniach kości, przy problemach z układem krążenia, nerwicach oraz trudno gojących się ranach.

Lipowy – produkuje się go z nektaru kwiatów lipy. Jest barwy żółtej i czuć posmak lipy. Miód ten uspokaja, posiada właściwości antyseptyczne, ułatwia zasypianie, równoważy ciśnienie, wspomaga leczenie zapalenia oskrzeli i grypy, a także łagodzi uporczywy kaszel.

Akacjowy – powstaje z nektaru kwiatów akacji. Ma barwę bardzo jasną, prawie przeźroczystą i bardzo wolno ulega krystalizacji. Stosuje się go w zaburzenia pracy układu trawiennego, a w szczególności przy nadkwaśności, jak i również w schorzeniach nerek i dróg moczowych.
Wrzosowy – pochodzi z nektaru kwiatów wrzosu. Ma ciemnobrunatną barwę, a po skrystalizowaniu staje się pomarańczowy. Jego smak jest gorzki i ostry zarazem. Wykorzystuje się go przy leczeniu prostaty, schorzeniach pęcherza moczowego i nerek.

czytaj dalej na następnej stronie...
--PODZIAL--
Wśród miodów kwiatowych wyróżniamy cd.:

Rzepakowy – produkowany jest z nektaru kwiatów rzepaku. Ma słomkową barwę, a w smaku można wyczuć odrobinę goryczki. Po skrystalizowaniu staje się biały. Wzmacnia mięsień sercowy, zalecany jest przy miażdżycy, zaburzeniach rytmu serca, niewydolności krążenia i w infekcjach dróg żółciowych.
Koniczynowy – wytwarzany jest z nektaru kwiatów koniczyny i podobnie jak rzepakowy ma słomkowy kolor. Natomiast jego smak jest łagodny, ale z odrobiną kwaskowatego posmaku. Stosuje się go przy wyczerpaniu nerwowym, na biegunki, zapaleniu oskrzeli czy też przy infekcjach dróg moczowych.
Bławatkowy – produkowany jest z nektaru kwiatów bławatka. Jego barwa jest złocistożółta, a smak jest dosyć ostry. Używany jest przy przewlekłym zapaleniu nerek, ma działanie przeciwzapalne i moczopędne.
Mniszkowy – powstaje z nektaru kwiatów mniszka lekarskiego. Ma barwę żółtą lub zielonożółtą. Stosuje się go przy chorobach jelit, żołądka, układu moczowego zaburzeniach trawiennych.
Manuka – produkuje się go z nektaru kwiatów herbacianego drzewa manuka w Nowej Zelandii. Ma barwę ciemną, ostry smak i bardzo intensywny zapach. Ma wyjątkowe właściwości antybakteryjne i dlatego jest stosowany przy dolegliwościach układu pokarmowego, trudno gojących się ranach i oparzeniach, a także przy anginach.
Malinowy – wytwarzany jest z nektaru kwiatów malin, a jego kolor jest jasnożółty. Ma smak łagodny, z lekkim kwaskowatym posmakiem. Stosowany jest przy zapaleniu oskrzeli, przeziębieniach, uporczywym kaszlu oraz problemach z zatokami.
Łąkowy – w zależności od rodzaju występujących na łące kwiatów może uzyskać barwę od kremowej po herbacianą. Używany jest przy przeziębieniach, schorzeniach górnych dróg oddechowych, zaburzeniach przemiany materii, anginie oraz kaszlu.
Leśny – ma jasnożółty kolor oraz różnorodny smak, który jest zależny od porastających las roślin. Skupia w sobie właściwości ziół, z których jest produkowany. Używa się go przy schorzeniach górnych dróg oddechowych, zaburzeń trawienia, alergii oraz przeziębienia.
Esparcetowy – produkowany jest z nektaru kwiatów wieloletniej rośliny pastewnej zwanej esparceta. Ma barwę jasnożółtą, a stosowany jest przy przeziębieniach, problemach z układem krążenia i układem moczowym.
Fasolowy – wytwarzany z nektaru kwiatów fasoli. Ma barwę słomkową, a po skrystalizowaniu staje się biały. Jest mało słodki i ma kwaskowaty posmak. Używany jest do wzmocnienia serca oraz przy schorzeniach jelitowo-żołądkowych.
Gorczycowy – produkowany z nektaru kwiatów gorczycy białej, o barwie jasnej herbaty. Stosuje się go przy zaburzeniach pracy nerek, a także działa odtruwająco.
Klonowy – ma barwę słomkową, a po skrystalizowaniu jest jasnokremowy. Używany jest przy alergiach, katarze siennym, przeziębieniach i chorobach serca.
Lucernowy – jest wytwarzany z nektaru kwiatów lucerny. Ma barwę różową i szybko się ulega krystalizacji, przez co zmienia kolor na niemal biały. Stosowany jest przy problemach z wątrobą oraz obniża cholesterol.

czytaj dalej na następnej stronie...
--PODZIAL--
Wśród miodów kwiatowych wyróżniamy cd.:

Nawłociowy – produkowany z nektaru kwiatów nawłoci (mimozy). Ma barwę od słomkowożółtej po jasnobursztynową. Jest słodki z gorzko-kwaśnym posmakiem.
Nostrzykowy – jest wytwarzany z nektaru kwiatów nostrzyka. Ma barwę jasnobursztynową lub lekko złocistą. Używany jest przy zaniku jelit (atrofi), a także w chorobach naczyniowo-wieńcowych.
Ogórecznikowy – produkowany z nektaru ogórecznika. Ma przezroczysty kolor, przyjemny smak i zapach. Stosuje się go przy depresji i nerwicach, a także zaburzeniach pracy nerek i wątroby, miażdżycy, wysokim poziomie cholesterolu oraz przy bezsenności.
Ostowy – ma bardzo jasną barwę, a także łagodny smak. Używany przez osoby po operacjach, oczyszcza krew i działa przeciwgorączkowo, a także wzmacniająco.
Słonecznikowy – wytwarzany ze słonecznika. Ma jasnobursztynową barwę z zielonkawym odcieniem, a w smaku jest lekko cierpki. Stosuje się go przy schorzeniach układu krążenia, skóry, nadciśnieniu, stanach zapalnych górnych dróg oddechowych oraz przy problemach z wątrobą.
Arcydzięglowy – produkowany z nektaru kwiatów arcydzięgla. Ma przyjemny zapach i smak. Używany przy przeziębieniach, osłabieniu organizmu oraz przy zaburzeniach trawienia.
Cebulowy – ma barwę złocista lub żółtawą. Charakteryzuje się delikatnym zapachem i smakiem cebuli. Stosuje się go przy przeziębieniach, uporczywym kaszlu i ogólnym osłabieniu organizmu.
Faceliowy – produkowany jest z nektaru kwiatów facelii błękitnej. Ma kolor biały lub jasnokremowy, a także jest delikatny w smaku z kwaskowatym posmakiem. Używany jest przy przeziębieniach, infekcjach górnych dróg oddechowych, chorobach układu pokarmowego, układu krążenia, astmie oskrzelowej i ogólnym osłabieniu organizmu.
Kasztanowy – powstaje z nektaru kwiatów kasztanowca. Ma ciemną barwę i niezbyt przyjemny smak. Stosowany przy anemii, problemach z układem krążenia i przy ogólnym osłabieniu.
Lawendowy – wytwarzany z nektaru kwiatów lawendy. Jest koloru jasnej herbaty i ma delikatny smak. Używany przy stanach nerwowych, nerwicach, depresji, bólach głowy, a także przy bezsenności.
Melisowy – produkowany z nektaru kwiatów melisy. Ma bursztynową barwę i mocny zapach melisy. Stosowany przy nerwicach, zaburzeniach układu krążenia, nadciśnieniu tętniczym oraz przy dolegliwościach wieńcowych.
Miętowy – powstaje z nektaru kwiatów mięty. Ma bursztynowy kolor i przyjemny zapach mięty. Używany przy schorzeniach jelitowo-żołądkowych, zaburzeniach łaknienia, schorzeniach wątroby i dróg żółciowych.
Szałwiowy – wytwarzany z nektaru kwiatów szałwii lekarskiej. Jego barwa jest jasnobursztynowa, a zapach lekko korzenny. Stosuje się go przy stanach zapalnych gardła, migdałków podniebnych, błony śluzowej jamy ustnej, a także przy schorzeniach układu górnych dróg oddechowych.
Eukaliptusowy – produkowany jest z nektaru kwiatów eukaliptusa. Charakteryzuje się jasnobrązowym kolorem i mocnym zapachem. Używany jest przy uporczywym kaszlu, schorzeniach układu oddechowego, przeziębieniach, zapaleniach płuc, oskrzeli, astmie oraz przy gruźlicy.
Pomarańczowy – powstaje z nektaru kwiatów pomarańczy. Ma barwę jasnej herbaty i łagodny smak. Stosuje się go przy bezsenności oraz nadmiernej senności, a także przy nerwicach.
Lebiodkowy – wytwarzany z nektaru kwiatów lebiodki pospolitej. Ma przyjemny korzenny smak i intensywny zapach. Używany przy schorzeniach układu pokarmowego, trawiennego i stanów zapalnych jelit oraz żołądka.
Macierzankowy – produkowany z nektaru kwiatów macierzanki piaskowej. Jest ciemnozłocistej barwy. Stosuje się go przy przeziębieniu, grypie, zapaleniu oskrzeli, uporczywym kaszlu, schorzeniach jelitowo-żołądkowych i nerwicach.
Tymiankowy – wytwarzany jest z nektaru kwiatów tymianku. Ma złocisto-brunatną barwę i wyraźny korzenny smak oraz intensywny zapach tymianku. Używany przy schorzeniach dróg oddechowych, grypie, stanach zapalnych gardła, błony śluzowej jamy ustnej, zapaleniu oskrzeli i płuc, uporczywym kaszlu, chorobach układu pokarmowego, zapaleniach pochwy i dróg moczowych.
Cząbrowy – powstaje z nektaru kwiatów cząbru. Jest ciemnobursztynowego koloru i ma ostry ziołowy smak. Stosowany przy dolegliwościach trawiennych i infekcjach górnych dróg oddechowych, a także przy ogólnym osłabieniu organizmu.

czytaj dalej na następnej stronie...
--PODZIAL--
2. Spadziowe – powstaje ze spadzi, czyli lepkiej substancji występującej na krzewach i drzewach takich, jak jodły, świerki, modrzewie, sosny, lipy, dęby, klony, buki, brzozy, głóg oraz wierzby. Ma zielony kolor i korzenny smak, a także jest najmniej słodki spośród wszystkich miodów. Stosuje się go przy chorobach dróg oddechowych jak zapalenie płuc czy gruźlica, zaburzeniach przemiany materii, astmie, cukrzycy i katarze.

W zależności od pochodzenia miody spadziowe dzielimy na te wytworzone w oparciu o:

Drzewa liściaste – wytwarzany jest ze spadzi drzew liściastych i ma barwę od zielonkawozłocistej po szarozieloną. Jego smak jest dosyć cierpki, a czasem i nieprzyjemny. Używa się go przy schorzeniach górnych dróg oddechowych, miażdżycy oraz problemach z układem moczowym.

Drzewa iglaste – jego kolor jest zależny od rodzaju drzew z jakich pochodzi. Ma barwę od szarozielonej po czarną. Z kolei w smaku jest łagodny, mało słodki z posmakiem żywicznym. Stosuje się go przy nerwicach serca, anemii, przeziębieniu, miażdżycy, zaparciach i chorobach układu oddechowego.

Zioła (górski) – ma kolor od ciemnożółtego do pomarańczowo-żółtego oraz korzenny smak i intensywny zapach. Używa się go przy przeziębieniach, chorobach układu oddechowego, a także przy obniżonej odporności organizmu.

3. Kwiatowo-spadziowe – produkowane są po części z nektarów kwiatowych i ze spadzi drzew liściastych lub iglastych. Ze względu na obecność w nim miodu spadziowego przybiera on barwę ciemną. Ma korzenny i intensywny aromat oraz jest mało słodki. Stosowany jest przede wszystkim przy schorzeniach układu moczowego, górnych dróg oddechowych, a także dróg żółciowych i stawów.

W drugiej części miodowych opowieści przedstawimy kolejne aspekty i sposoby zastosowania miodu, jego wartości odżywcze i przepisy, w których będziecie mogli wykorzystać ten słodki przysmak.

źródło: Gospodarz.pl foto:sxc.hu

Tagi powiązane z tym artykułem:

(0) (0) (0) (0) (0)

Tematycznie podobne wiadomości

Poleć

Jesteśmy na:

Śledziku

Facebooku

Komentarze do wiadomości

Nie ma żadnych komentarzy! Możesz być pierwszą osobą, która skomentuje tę wiadomość. Komentarze mogą zamieszczać tylko zarejestrowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta zarejestruj się.

Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników portalu. Gospodarz.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii. Dodając komentarz akceptujesz regulamin serwisu.